Adı var, özü yox...

Qınama dedilər, amma...
Gözünü ilk olaraq uşaq evində açan körpəni düşün. Heç nə anlayamayan, tamamən günahsız bir körpə... Həyat onu gec ya tez sahiblənər. Bəs, o, həyata günəşin şəfəqləri tək parlaq baxa biləcəkmi? Sevəcəkmi üzünü görmədiyi anasını? Gerçək anası bir ikən əvəzedici anası çoxdu. Hansını sevər axı o? Onu tərk edən birinimi, ya onu böyüdən, qayğısına qalan digərlərinimi? 20 il sonra qarşısına çıxıb "səni atmağa məcbur idim, bağışla məni" deyən ananın (əgər ona ana demək olarsa) vicdanından deyin mənə. Bu cür hekayələrin xoşbəxt sonluqla bitənləri yalnız televiziya üçün yazılan ssenarilərdə olur. Gerçək həyat körpəni atan, ona sahiblənməyən gerçək ananın varlığı kimidir: adı var, özü yox.